دولت فکری بحال دویست هزار تخریبچی بیکار کند!


مطلب زیر که در خصوص ترور دکتر علیمحمدى و شهریارى نوشته شده را بخاطر دارید؟ (آدرس/لینک آن در ادامه/پایان مقاله آمده است)
گزینه نظامی را در خصوص آمران ترور نخبگانمان بر روی میز بیاوریم

عیب نداره! ماهى رو هروقت از آب بگیرى تازه است.
ناتو صد هزار سرباز کنار گوشمون داره و فلسطین اشغالی سه میلیون راٌس.
یکی از شیوههاى رایج بین صهیونیستها مهاجرت به فلسطین اشغالى تا زمان کسب اقامت و پاسپورت و سپس سفر و اقامت و اخذ تابعیت کشورهاى سرمایه داریست که از شهروندان سرزمینهاى اشغالی ویزا طلب نکرده و یا به آسانى به آنها ویزا میدهند.
لزومى ندارد در شکار آنها به کشورهائى فکر کرد که صادقانه نقشى در ترور مردم بیگناه ما و دانشمندان ما ندارند بلکه میتوان از همان کشورهاى خودشان و برخى کشورهاى همسایه نا نجیب خودمان کار را آغاز کنیم. به مرگ کسى هم راضى نشده و تا پایان گرفتن این سیاست خصمانه ، از سربازان آنها تنها اسیر بگیریم. ( راستى چه خبر از فتح الله منوچهرى یا بقول خودش فرود فولادوند ؟! )
خوب میدانید که با گوشه چشمى به مجاهدین افغان ، حزب الله لبنان ، ایلدریغهاى ترک و و و ، زندانهاى شما پر خواهد شد از دوستان ابرى و انگلیسی زبان. امیدوارم به نصایح حقیر وقعى گذاشته نشود (!) و موضوع با خوندن ورد و پوف کردن دور دانشمندانمون به خوبى و خوشى پایان یابد. نشد هم آجیل مشکل گشا فراموش نشود. میتوان در مواقع لازم تخم هم شکاند. یحتمل راههاى دیگرى هم هست. دوستان پیشنهاد دهند.

حافظه رو میبینی!
داشت یادم میرفت راجع به تیتر هم چیزی بنویسم!

دولت پارسال قول دو نیم میلیون کار داده بود که شکر خدا داره خوب پیش میره فقط از بچه های جنگ یه دویست هزار نفری هم "تخریبچی دوره انفجارات دیده" بیکار داریم که کاش صاحب کار بشن.
همین. جمله "اطلاعاتی" بود و به مطلب سیاسی فوق رابطی نداشت. (دانستن حق مردم است)!
هر آنکس سخن ناصحان نشنود ...

چشمم به جمال سید مسعود این سفر روشن شد و شب پیش از سفر مژده رسید که جنازه سید محمود هم اومده و جاش تو قطعه چهل و یکه "سید محمود موسوی کلاله".

صبح روز سفر مثل دیونه ها پریدم یه آژانس گرفتم و خودم رو به چهل و یک رسوندم.

نه اونجا پیداش کردم و نه قطعه شهدای گمنام کناریش.

وقت تنگ بود و باید میرفتم.

دنیا رو ندید گرفتم و مثل دیونه ها حرفهائی رو که باید سر خاکش میزدم بلند بلند همون بین راه باهاش میگفتم.

آدمها خیره میشدند اما ملالی نبود. باید از پیش اونها هم بزودی میپریدم.

خیلی بهش دریوری گفتم و گله کردم.

" انگار ما باید هر وقت پیش تو نامرد میائیم با چشم گریون برگردیم. همیشه همینطور بوده سید".

سی سال پیش هم از هم با گریه جدا شدیم. اول اون تو بغل من گریه کرد و بعد من پشت فرمون تا خود اهواز...

باید برمیگشتم و وقت نبود و حدود هفت هشت قبر به سر قطعه شهدای گمنام بیشتر نمونده بود.

شهدا رو واسطه کردم و گفتم " من گلها و گلابم رو سر آخرین مزار شما میگذارم,شما ازش بپرسید گناه ما رو"!

چیزی به آخر خط نمونده بود که یکدفعه از میون اون سنگها یکسری "کبوتر" به آسمون پریدند.

گفتم شاید اونجا مزار سید باشه.

بدو بدو خودم رو به اونجا رسوندم.

،دیدم مزار داش "ابوالفضل سپهر" ه...